funny how can one smile
can lead to a lifetime
one can experience this
and never forget in their list
i’m confused to love
thinking and looking above
you came like lightning
i chased without thinking
what can the outcome be
of love that’s not free
i’m afraid to feel
the wound won’t heal
i can’t go on like this forever
i will love you, never
if ever life will give me a million reasons to forget you, then i’ll find a million and one ways not to. if my life will be taken just because you need to live, then i’ll give you my life. if you can’t see then i’ll give you my sight, without any hesitations, questions, and doubts. if you need some love, well, i’m half-full and am willing to give you my everything.
if i could just give you all of these then maybe i’m gone. i don’t care, at least i can see you perfectly happy, you’re such a person i can call a love but the person that never will be mine.
i write for heartaches and pain
i write for sorrows and tears
i write for happy moments and bitter endings
i write for smiles and frowns
i write to sing and scream
i write to be understood
i write to be heard
i write to see tomorrow
i write to remember the past
i write to fly
i write to fade
i write for me to be happy
i write for me to cry
i write to see who i am
i write to know how i feel
i write simply because there’s laughter and jaded dreams
On my way to happiness I found the pieces of my broken heart. I picked them and let it slid my fingers. It fell on the clouds, the clouds died. The clouds bled. The clouds mourned. The air wept. The air told the land, it spoke of heartache and pain, he spoke of hatred and fear, of broken dreams and bent forever. The sea heard the pain and overflowed. It splashed its angst by the seawall; the waves rolled and curled of its bitterness. The depth of the water drowned every sorrow and swallowed the blackness and stillness of the soul. Then a man came from nowhere. He has a smile that can melt the sun, a hand that can hold the sea’s anger, eyes that can see through my sufferings and a mouth that can speak of truth and love. I looked as he walks towards me. He asked, "Why are you alone in this cold world?" I answered, "I’m just collecting the pieces of my broken heart." "Who broke your heart?" he replied. " A man I always loved but left me jaded", with tears in my eyes I slowly grasp the remaining pieces in my hands, held it close to my chest. He pulled me close and wrapped his arms around me and whispered, "Cry no more because I am the man who’ve always loved you and will love you forever." The pieces fell from my hands. I then realized, why do I need to put back my broken pieces when the love I was looking for was never broken.
bakit minsan kapag nagmahal ka e wala sa tamang panahon at nauukol sa maling tao… biktima ako nito ng maraming taon at hanggang ngayon ganito pa rin… nagdaan ang maraming araw at marami akong nakilala, nakausap at nagustuhan, ngunit ano ito? pagkakita ko sa kanya aba’t tumibok yaring puso! ang corny pakinggan pero totoo… ilang beses ko na din nadama ang ganito pero kapag tuluyan na akong nahuhulog may balitang dumadating na siya pala ay may tinatangi na nang iba… ouch! masaket… si um, si eh, at si ah… aba at tatlo na pala sila! pare-parehong istorya… iisa ang tema… iisa ang bida… iisa ang talunan… ako… sa larangan ng pagibig kulelat talaga ako pero sa pagbibigay ng payong puso eh numero uno ako dyan! ewan ko ba, siguro ang landas na patutunguhan ko e maging tagapayo sa mga pusong may lamat… pero eto ako sarili kong lamat e di ko mapagaling… kumbaga sa fairytale eh naghintay ng matagal ang princess para sa pag ibig na wagas, isispin mo na lang si sleeping beauty, natulog ng mapakahabang panahon upang gisingin ng isang halik ng prince charming… kung ako si sleeping beauty pagkagising ko e sasampalin ko si prince charming at sasabihin ko na, "ang tagal mo naman, sana noon ka pa dumating, noong marunong pa akong magmahal."
tama. hindi na ako marunong magmahal. nakakapagod maghintay at magpakaburyo sa mg pangarap na di natutupad. nakakaamag mag isip. nakakapanis humanga. sa paulit ulit na pagkabigo, nakakamanhid. pakiramdam ko minsan nakakalbo na ako. nakakapanghina tumayo at magmahal ulit, yun bang ikaw lang ang nagmamahal sa kanya at hindi niya alam kasi di mo pwedeng sabihin o ipadama kasi hindi talaga pwede. kakapaksyet yun! si um at si eh, footah taon ang binilang ko bago ako nag sawa, si um, walang kapaga-pagasa. si eh, wheee…. ewan ko makita ko lang sya masaya na ako, pero kung paano kung kausapin nya ako? wahu! ang saya ko! heaven pare! pula langit! he3! etong si ah bago pa lang e nasaktan na ako.. huwaphak!
sana hindi na lang naimbemto yung palihim na pagmamahal kasi nakakapagod. sabi nga ng kaibigang kong si luis, "ayoko nang ipursue, all this years of loving her (in my case, him) and not doing anything about it, I’m finally moving on, I’m letting go."
eto ang expertise ko…. MOVING ON… LETTING GO… and BEING NUMB…
lumilipas ang maghapon at walang pagbabago sa buhay…. oras ay tumatakbo at ang pagtanda’y naglalakad… minsan naisip ko kung tinakda ba talaga na madalas akong lumuha…nakaguhit sa sa aking palad na malimit akong mabigo…. at nakaikot ba sa aking tala na ako’y lumaki na walang wala… sa lahat ng aspeto ng buhay halos wala pang kalahati ang aking alam, madalas akong mag isip kung ano ba talaga ang kelangan ko pang matutunan upang matawag ko ang buhay na…. KUMPLETO…. sino bang dapat kong kausapin, makilala, matularan… ngunit minsan naiisip ko ako lang ang may sagot ng buhay na ako ang nagpapatakbo… pero madalas pagliko ko nababangga ako’t nawawasak… dito nagsisimula ang pagpatak ng luha… dito umaagos ang sidhi ng pangungulila at bahid ng kalungkutan… nung pinitik ako ng tadhana di ko naramdaman… ngayon pagluha sa gabi at buntung hininga sa magdamag ang aking kapiling… walang hanggang pag iisa ang aking nadarama… kapiling ko ang lungkot na sa hangin ay dumadampi lagi sa aking pisngi… akala ko lahat ng kaibigan ko ay tutulong sa pagpawi nito pero hindi pala…. dumagdag pa ang iba… ngayon iilan lang ang humahaplos at pumapawi… nadarama ko hanggang sa kaibuturan ng aking puso ang pagluha at pagluluksa… kelan kaya matatapos ang paghikbi ng aking puso?
